Strumienie to serie prac, składających się z obrazów malarskich oraz wyświetlanych na ich powierzchni projekcjach. Bezpośrednio odnoszą się do procesualności natury i jej zjawisk. Płynące między organicznymi strukturami ciecze zmieniając swój naturalny kontekst, z jednej strony wskazują na różne substancje jako zasoby i bogactwo ludzkości, z drugiej na ich syntetyczne skażenie. Medytacyjny charakter jednak może wprawiać widza w stan swoistego otępienia, niczym wpatrywanie się ekran, odbiorca ulega złudzeniu, że wszystko płynie według właściwego porządku.

To także nawiązanie do Heraklita, który uznawał antynomię wody i ognia – woda stanowiła o zmienności, a ogień o stałości procesów (rozpadu i odrodzenia), rządzących światem. W tym ujęciu rzeczywistość zdaje się prawie nie poruszać – niczym w Teorii Wiecznego Powrotu wszystko powraca w końcu na swoje miejsce. Przyroda też.